ပျော်ရွှင်မှု ဆီသို့ လျှို့ဝှက်တံခါး

တစ်နေ့မှာ ဈေးသည်ကြီးတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့သားကို ကမ္ဘာ့ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီးဆီကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်။

ဘာအတွက်လဲ ဆိုတော့ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်ယူဖို့တဲ့လေ။ အဖေရဲ့ စကားကို နားထောင်တဲ့ ကောင်လေးဟာ သဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်ပြီး ရက်ပေါင်း ၄ဝ ကြာတဲ့ထိ ခရီးသွားခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်လေးဟာ မြင့်မားတဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ်က ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခုဆီကို ရောက်သွားပါတော့တယ်။


အဲ့ဒီ အရမ်းလှပတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးက သူရှာနေတဲ့ သူဌေးကြီးရဲ့ အိမ်ပေါ့….။ ကောင်လေး ရဲတိုက်ကြီးထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မြင်လိုက်ရတာတွေကတော့ အမျိုးကိုစုံလို့ပါပဲ။ ကုန်သည်တွေက ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့။ တစ်ချို့ကလည်း အခန်းထောင့်တွေမှာရပ်ပြီး စကားတွေ ရေပတ်မဝင်အောင် ပြောနေကြတယ်။ သံစုံတီးဝိုင်းလေးကလည်း ငြိမ့်ညောင်းလို့။ ပြီးတော့ စားပွဲကြီးပေါ်မှာ ခင်းကျင်းထားတာတွေကလည်း ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး စားသောက်ဖွယ်ရာတွေချည်း ဆိုပါလား။ ဟော… တွေ့ပါပြီ…… သူဌေးကြီးကတော့ သူ့မိတ်ဆွေတွေကို ဧည့်ခံစကားပြောနေတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကောင်လေးက အလိုက်တသိ စောင့်နေရတော့တာပေါ့။

ဘယ်လောက်ထိ စောင့်လိုက်ရလည်းဆိုရင် သူ့အလှည့်ရောက်ဖို့ နှစ်နာရီလောက်တောင် ကြာသွားပါတယ်။ သူဌေးကြီးက ကောင်လေး သူ့ဆီ ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်လေးသိချင်တာကို ပြောပြဖို့ သူမအားသေးဘူးလို့ ပြောပါတယ်။

သူဌေးကြီးက သူမအားသေးခင် အချိန်နှစ်နာရီလောက် သူ့ရဲ့ နန်းတော်ကြီးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ပြန်လာခဲ့ဖို့ အကြံပေးတယ်။ “မင်းအဲ့ဒီလို လျှောက်ကြည့်နေတဲ့ အချိန်မှာ ငါမင်းကို တစ်ခုခုတော့ ခိုင်းချင်တယ်” လို့သူဌေးကြီးကပြောတယ်။ ဆီတွေပါတဲ့ ဇွန်းကို ကောင်လေးဆီ လှမ်းပေးရင်း ထပ်ပြောတာက “မင်းလျှောက်ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒီဇွန်းကိုယူသွား၊ ပြီးရင် ဆီတွေ ဖိတ်မကျစေဘဲ ပြန်ယူလာခဲ့ ” တဲ့။ ကောင်လေးက နန်းတော်ကြီးရဲ့ များပြားလှတဲ့ လှေခါးကြီးတွေကို တက်လိုက်ဆင်းလိုက်နဲ့ လျှောက်ကြည့်ဖို့ ထွက်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ဇွန်းဆီမှာပဲရောက်နေတယ်။ နှစ်နာရီကျော်သွားတဲ့အခါ သူဌေးကြီးရှိတဲ့ နေရာကို သူပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရောက်ရောက်ချင်းပဲ “ကောင်းပြီ” ဆိုပြီး သူဌေးကြီးက မေးခွန်းတွေ ဆက်တိုက် မေးလိုက်တယ်။ “ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပန်းထိုး ပန်းချီကားကြီးတွေကို မင်းတွေ့ခဲ့ရဲ့လား”။ “ကျွမ်းကျင် ဥယျာဉ်မှူးကိုယ်တိုင် ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ယူပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ပန်းခြံကြီးကိုရော မြင်ခဲ့လား”။ “ငါ့စာကြည့်တိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ အရမ်းကို လှပတဲ့ ပုရပိုက်ကြီးတွေကိုရော မင်းသတိထားမိသေးလား”။ ကောင်လေးက ရှက်သွားပြီး သူဘာမှ သတိမထားခဲ့မိတာကို ဝန်ခံလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့အာရုံက သူဌေးကြီးခိုင်းတဲ့အတိုင်း ဆီတွေ ဖိတ်မကျဖို့ပဲ ရှိနေခဲ့တာတဲ့လေ။ “ဒါဆိုလည်း ပြန်သွားပြီး ငါ့ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေကို ခံစားလိုက်ပါဦး လူလေးရာ၊ လူတစ်ယောက်ကို သူ့အိမ်အကြောင်းမသိဘဲနဲ့တော့ မင်းယုံကြည်လို့မရဘူးလေကွာ” ဆိုပြီး သူဌေးကြီးက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ေ

ကာင်လေးက ဇွန်းကိုကောက်ကိုင်ပြီး နန်းတော်ကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အခုမှပဲ နံရံတွေ မျက်နှာကျက်တွေမှာ ရှိတဲ့ အလှတရားတွေကို သေချာ မြင်လိုက်ရတယ်။ လှပတဲ့ ဥယျာဉ်ကြီးတွေ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေ၊ ပန်းတွေရဲ့ အလှတရားတွေကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အရာအားလုံးကို သေချာ စနစ်တကျ လုပ်ထားတယ်ဆိုတာအရမ်းသိသာပါတယ်။ သူဌေးကြီးဆီ ပြန်ရောက်သွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ သူမြင်ခဲ့တာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြခဲ့တယ်။ သူဌေးကြီးက “ဒါပေမယ့် ငါခိုင်းတဲ့အတိုင်း ဆီတွေရော ပြန်ပါလာရဲ့လား”ဆိုပြီး မေးပြန်တယ်။

ကောင်လေးက သူ့လက်ထဲကဇွန်းကို ကြည့်လည်းကြည့်လိုက်ရော ဆီတွေ လုံးဝမရှိတော့ပါဘူး။ အဲ့ဒီမှာပဲ သူဌေးကြီးက ပြောလိုက်တယ်။ “ကောင်းပြီ ငါမင်းကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြံကတော့ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်ကွ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ဘာပဲလုပ်လုပ် မျှမျှတတလုပ်နိုင်ဖို့ပဲ။ အခုဆို မင်း တစ်ခုကို အာရုံစိုက်နေတုန်းတစ်ခုကို ခံစားဖို့မေ့သွားတယ်။ ဇွန်းထဲက ဆီတွေ ဖိတ်မကျဘဲ ကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ အံ့သြဖွယ်ရာ အလှအပတွေကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနိုင်မယ်ဆို ပျော်ရွှင်ရပြီပေါ့။ … ဒါပဲပေါ့ကွာ၊ အဲ့ဒီတော့ ၊ အလုပ်တွေ ကြိုးစားရင်းလည်း ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖို့မမေ့နဲ့၊ အပျော်လွန်ပြီးလည်း အလုပ်မပျက်စေနဲ့ ပေါ့ကွာ” တဲ့။

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*